In het laatste decennium van de twintigste eeuw lijkt weinig meer vast te staan. Het aloude Europa is er het levende bewijs van. Wat gisteren nog muurvast op een sokkel stond, wordt vandaag omgesmolten. Een heel werelddeel is in transformatie zonder dat iemand weet wat het eindresultaat zal zijn. In de westerse cultuur volgt de ene mode de andere stroming op, in een tempo dat nauwelijks valt bij te houden. Het besef in een chaos te leven is alom aanwezig. Enerzijds oefenen zogenaamde holistische wereldbeschouwingen niet voor niets juist in deze tijd zo'n grote aantrekkingskracht uit. Anderzijds is het ook niet verwonderlijk dat tal van theorieën de kop opsteken die precies die chaos als ordeningsprincipe beschouwen.